Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2013

Γιώργος Ηλιόπουλος - SS Ahnenerbe, η αιρετική αρχαιολογία

                                     
                                      http://www.mediafire.com/?zrtm4m2y1z0km24

Οι έρευνες της AHNENERBE στο ομιχλώδες παρελθόν της προϊστορικής Ευρασίας και στους λεγόμενους προκατακλυσμιαίους πολιτισμούς, εξακολουθούν σποραδικά να αναδύονται σε διάφορα φιλολογικά ή παραφιλολογικά έργα της σύγχρονης εποχής, συγκινώντας εκατομμύρια αναγνώστες, καλυμμένες με διάφορες μυστηριώδεις θεωρίες, οι οποίες κατά κανόνα δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Στις πλέον πρόσφατες και αναμφίβολα εντυπωσιακότερες αναφορές κυριαρχούν οι κινηματογραφικές ταινίες του σκηνοθέτη Steven Spielberg, με κεντρικό ήρωα τον αρχαιολόγο και 
τυχοδιώκτη κειμηλιοθήρα Indiana Jones, του οποίου όχι μόνον ο χαρακτήρας, αλλά και η εμφάνιση ανταποκρίνονται στον Dr. Ernst Schafer και μάλιστα η τελευταία ταινία (2008), σχετίζεται με την αμφιλεγόμενη υπόθεση των κρυστάλλινων κρανίων.Με 46 Ινστιτούτα (από τα οποία 36 είναι Κέντρα Ερευνών), στα οποία από τους επικεφαλής, 19 είναι καθηγητές πανεπιστημίων και άλλοι 19 κάτοχοι διδακτορικών τίτλων, εμφανίζει την πλέον περίπλοκη δομή της εποχής της. Τα Ινστιτούτα αυτά ασχολούνται με την αρχαιολογία, την ανθρωπολογία, την γλωσσολογία, την αρχιτεκτονική, την τέχνη, την αστρονομία, την βιολογία, την βοτανολογία, την χαρτογραφία, την χημεία, εναλλακτική ιατρική, την χειρουργική, γεωλογία, την ιστορία, τα μαθηματικά, την φαρμακολογία, την μουσικολογία, την τοπογραφία, την φυσική ιστορία και τον μυστικισμό.Η πολυπρόσωπη δραστηριότητα της AHNENERBE και η πληθώρα των αποστολών της που συχνά κινούνται στα όρια μύθου και πραγματικότητας, αποτελούν πηγή έμπνευσης για πολλούς συγγραφείς, καλλιτέχνες και κινηματογραφιστές, αλλά και μία ανεξάντλητη δεξαμενή ιδεών για την παραφιλολογία των τελευταίων πέντε δεκαετιών. Η πραγματικότητα όμως, αν και δεν είναι ικανή να εντυπωσιάζει και να εξάπτει την φαντασία, μερικές φορές υπερβαίνει κάθε όριο και κυρίως τα περιθώρια που θεσμοθετούν οι ακαδημαϊκοί κύκλοι της εποχής.

Πέμπτη, 20 Ιουνίου 2013

David Irving - Ο πόλεμος του Χίτλερ (2ος Τόμος)

                                          http://www.mediafire.com/?32swnh0wt3cbojz

Τον Απρίλιο του 1977 ο εκδοτικός κόσμος αιφνιδιάστηκε από την έκδοση σε Λονδίνο και N. Yόρκη του βιβλίου του David Irving, O Πόλεμος του Xίτλερ. O τρόπος περιγραφής ενός τόσο ιστορικού και μεγάλου γεγονότος σαν τον B Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν μοναδικός - σχεδόν σαν να τον διηγόταν κάποιος από τους δικτάτορες πρωταγωνιστές του.
H έκδοση είναι βασισμένη στα όποια τελευταία αρχεία βρέθηκαν, συμπεριλαμβανομένων και των ημερολογίων του Xέρμαν Γκαίρινγκ και του περιβόητου γιατρού του Xίτλερ, του Dr. Morell. Για πρώτη φορά επίσης, παρουσιάζονται έγχρωμες, δραματικές φωτογραφίες που τράβηξε ο κινηματογραφιστής του Xίτλερ, ο Walter Frentz. Aυτή η τελευταία έκδοση έχει ένα ακόμη προσόν: περιέχει τα για πολύ καιρό χαμένα αρχεία από τις ανακρίσεις του προσωπικού του Pούντολφ Eς, από την Γκεστάπο, που τώρα ανήκουν σε ιδιώτη, και σήματα υποκλαπέντα από Bρετανούς αποκρυπτογράφους.
"O,τιδήποτε ο Xίτλερ δεν διέταξε ή δεν έπεσε στην αντίληψή του, δεν αναφέρεται σ' αυτό το βιβλίο", μας είπε ο συγγραφέας. "H αφήγηση των γεγονότων ξεδιπλώνεται με την ίδια σειρά που ο Xίτλερ ασχολήθηκε μ' αυτά". Tο πρώτο που μαθαίνει ο αναγνώστης σχετικά με τις όποιες απόπειρες έγιναν εναντίον της ζωής του Xίτλερ, είναι το γεγονός της έκρηξης της βόμβας, που τοποθέτησε ο κόμης von Stauffenberg κάτω από το τραπέζι στο Στρατηγείο του Φύρερ.
Eίναι μια ασυνήθιστη τεχνική, αλλά τις περισσότερες φορές πετυχαίνει. Tο βιβλίο πούλησε 25.000 αντίτυπα στην πρώτη του έκδοση στη M. Bρετανία, ενώ έκτοτε έχει επανεκδοθεί και μεταφραστεί επανειλημμένως. Aποτελεί πλέον, εγκεκριμένο εγχειρίδιο των Στρατιωτικών Σχολών West Point και Sandhurst και σημαντικό εγχειρίδιο για πολλές Πανεπιστημιακές Βιβλιοθήκες ανά τον κόσμο, λόγω της πληθώρας ντοκουμέντων που περιέχει, που άλλοι ιστορικοί δεν είχαν καταφέρει να εντοπίσουν.

Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2013

Φρειδερίκος Νίτσε για αναρχικούς - χριστιανισμό, εβραίους, φυλή


Ο χριστιανισμός και ο αναρχικός, και οι δυο παρακμιακοί και οι δυο ανίκανοι να κάνουν οτιδήποτε άλλο από το να επιφέρουν την διάλυση, να δηλητηριάζουν, να προκαλούν τον μαρασμό, να ρουφούν το αίμα. Και οι δυο έχουν το ένστικτο της θανάσιμης έχθρας ενάντια σε κάθε τι που υπάρχει, που υπάρχει και είναι μεγάλο, που έχει διάρκεια, που υπόσχεται ένα μέλλον στην ζωή.

Δίκαια κανείς μπορεί να είναι περήφανος για μια άθραυστη γραμμή καλών προγόνων. Η καταγωγή από καλούς προγόνους συνιστά την εκ γενετής ευγένεια.

Οι εβραίοι είναι ο ποιο καταστροφικός λαός της παγκόσμιας ιστορίας, με την επίδραση τους έκαναν τόσο κίβδηλη την ανθρωπότητα.

Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2013

Ιουλιανός - Ο εστεμμένος φιλόσοφος


                                        http://www.mediafire.com/?c32b3km315x1b8a#!

Έτόλμησε, νά άντιταχθεΐ στόν άφελληνισμό καΐ τόν βίαιο προσηλυτισμό τών υπηκόων της αύτοκρατορίας του από τό εβραιοχριστιανικό κατεστημένο, προσπαθώντας νά συντρίψει κάθε συνομωσία του είς βάρος του Έλληνισμου.
Έτόλμησε, αντί «τών έξ ανατολών επιταγών της Παλαιάς Διαθήκης», νά προτιμήσει τά Έλληνικά ιδανικά, τήν Έλληνική παιδεία και τήν Έθνική Έλληνική θρησκεία.
Έτόλμησε, νά άναστηλώσει και νά επανατοποθετήσει όλα τά πιό πάνω ιδανικά, στήν θέση που τούς έπρεπε, ώστε η αυτοκρατορία νά ζήσει «είς τό διηνεκές ΕΛΛΗΝΙΚΗ».
Έτόλμησε, γι αυτό τόν δολοφόνησαν χτυπώντας τον πισώπλατα ένώ πολεμούσε τούς Πέρσες, διότι δέν μπορούσαν νά άντιμετωπίσουν τόν ΜΕΓΑ Ίουλιανό, ή μορφή του οποίου έμεινε στήν μνήμη τών Έλλήνων και ελληνιζόντων αιώνιο φωτεινό παράδειγμα.
Έτόλμησε, γι αυτό τόν χαρακτήρισαν άποστάτη και παραβάτη, πλήν όμως ή αδέκαστη ιστορία τόν κατέγραψε στις δέλτους της δίδοντάς του τήν ένδοξη προσωνυμία
«ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ O ΕΣΤΕΜΜΕΝΟΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ».
Μέ το βιβλίο αυτό αποκαθίσταται ή ιστορική αλήθεια - όσον αφορά τόν Ίουλιανό - ή όποία ακόμα και σήμερα πλαστογραφείται.

Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2012

David Irving - Ο πόλεμος του Χίτλερ (1ος Τόμος)



                                          http://www.mediafire.com/?3es99207333lncy


Τον Απρίλιο του 1977 ο εκδοτικός κόσμος αιφνιδιάστηκε από την έκδοση σε Λονδίνο και N. Yόρκη του βιβλίου του David Irving, O Πόλεμος του Xίτλερ. O τρόπος περιγραφής ενός τόσο ιστορικού και μεγάλου γεγονότος σαν τον B Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν μοναδικός - σχεδόν σαν να τον διηγόταν κάποιος από τους δικτάτορες πρωταγωνιστές του.
H έκδοση είναι βασισμένη στα όποια τελευταία αρχεία βρέθηκαν, συμπεριλαμβανομένων και των ημερολογίων του Xέρμαν Γκαίρινγκ και του περιβόητου γιατρού του Xίτλερ, του Dr. Morell. Για πρώτη φορά επίσης, παρουσιάζονται έγχρωμες, δραματικές φωτογραφίες που τράβηξε ο κινηματογραφιστής του Xίτλερ, ο Walter Frentz. Aυτή η τελευταία έκδοση έχει ένα ακόμη προσόν: περιέχει τα για πολύ καιρό χαμένα αρχεία από τις ανακρίσεις του προσωπικού του Pούντολφ Eς, από την Γκεστάπο, που τώρα ανήκουν σε ιδιώτη, και σήματα υποκλαπέντα από Bρετανούς αποκρυπτογράφους.
"O,τιδήποτε ο Xίτλερ δεν διέταξε ή δεν έπεσε στην αντίληψή του, δεν αναφέρεται σ' αυτό το βιβλίο", μας είπε ο συγγραφέας. "H αφήγηση των γεγονότων ξεδιπλώνεται με την ίδια σειρά που ο Xίτλερ ασχολήθηκε μ' αυτά". Tο πρώτο που μαθαίνει ο αναγνώστης σχετικά με τις όποιες απόπειρες έγιναν εναντίον της ζωής του Xίτλερ, είναι το γεγονός της έκρηξης της βόμβας, που τοποθέτησε ο κόμης von Stauffenberg κάτω από το τραπέζι στο Στρατηγείο του Φύρερ.
Eίναι μια ασυνήθιστη τεχνική, αλλά τις περισσότερες φορές πετυχαίνει. Tο βιβλίο πούλησε 25.000 αντίτυπα στην πρώτη του έκδοση στη M. Bρετανία, ενώ έκτοτε έχει επανεκδοθεί και μεταφραστεί επανειλημμένως. Aποτελεί πλέον, εγκεκριμένο εγχειρίδιο των Στρατιωτικών Σχολών West Point και Sandhurst και σημαντικό εγχειρίδιο για πολλές Πανεπιστημιακές Βιβλιοθήκες ανά τον κόσμο, λόγω της πληθώρας ντοκουμέντων που περιέχει, που άλλοι ιστορικοί δεν είχαν καταφέρει να εντοπίσουν.

Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2012

Αλαίν ντε Μπενουά - Η θρησκεία της Ευρώπης

                                           http://www.mediafire.com/?48ripp3d7rith14


"...Σύμφωνα με τον Χριστιανισμό, κατά την αντίληψη του, ο κόσμος είναι ένας θόλος ή μία σπηλιά, ένα θέατρο όπου γίνονται γεγονότα, των οποίων ή έννοια και το έπαθλο βρίσκονται «αλλού.., δηλαδή στον «άλλο κόσμο... Η συνείδηση τού άνθρώπου με την αντίληψη αύτή δεν είναι συνείδηση με αυτόνομη δράση. Είναι απλώς μία σκηνή, όπου αντιμάχονται οι σκοτειvές δυνάμεις τού Κακού και οι φωτεινές δυνάμεις τού Καλού. Και, αναγκαστικά, είναι αλληλένδετη με μία γραμμική αντίληψη της 'Ιστορίας (ότι πέρασε, δεν ξαναγυρίζει ποτέ και όλα όδηγoύv προς το τέλος τής 'Ιστορίας και τον «Xαμενo παράδεισο..),τής οποίας το σημείο εκκινήσεως είναι ή δημιουργία και τό σημείο αφίξεως τό «τέλος των καιρών... τού μεσσιανισμού. 'Ολόκληρη ή ίουδαιοχριστιανική θεολογία στηρίζεται στην διάκριση μεταξύ τού «δημιουργημένου όντος. (τού κόσμου) και του «αδημιούργητου όντος.. (τού θεού). Δηλαδή, ό Κόσμος δεν είναι το Απόλυτο. 'Η πηγή τής Γνώσεως διακρίνεται ριζικά από την Φύση. Δεν βρίσκεται σ' αυτήν. Ο Κόσμος δεν είναι το «σώμα" τού Θεού. Δεν είναι αιώνιος, ούτε αδημιούργητος, ούτε οντολογικά αυτάρκης. Δεν απορρέει απ’ ευθείας από την θεϊκή ουσία, ούτε είναι τρόπος έκφράσεώς της. Είναι ριζικά «- Άλλος" από το Απόλυτο. Μόνον ένα Απόλυτο υπάρχει, σύμφωνα με την ίoυδαιoXριστιανική θεολογία: είναι ο Θεός και αυτός είναι αδημιούργητος, χωρίς γέννηση, xωρίς εξέλιξη και οντολογικά αυτάρκης.

Αντίθετα, στις πηγές της παγανιστικής σκέψεως βρίσκει κανείς την ιδέα ότι το σύμπαν είναι έμψυχο και ότι ή ψυχή του κόσμου είναι θεϊκή. Η πηγή τής Γνώσεως προέρχεται από την Φύση και από τον ίδιο τον Κόσμο. Αν υπήρξε «δημιουργία.. δεν ήταν παρά ή αρχή ενός κύκλου. Το σύμπαν είναι το μόνο δεν και δεν υπάρχει κανένα άλλο. Ο Κόσμος δεν δημιουργήθηκε και δεν υπήρξε ποτέ αρχή του. είναι αιώνιος και άφθαρτος. 'Ο θεός δεν όλοκληρώνεται, δεν πραγματώνεται, παρά "δια" τού Κόσμου και "εντός".. του Κόσμου. Δηλαδή, ή Θεογονία είναι και ή Κοσμογονία. Ο Κόσμος αντιπροσωπεύει την εξάπλωση του Θεού μέσα στον χώρο και στον χρόνο. Το "δημιούργημα" είναι ομοιούσιον τού "δημιουργού" . Η ψυχή είναι μέρος τής θεϊκής oύσiας. Ή ουσία τού θεού είναι ίδια με την ουσία τού Κόσμου. Οι Ιδέες αυτές αναπτύσσονται συνεχώς στην πρώτη ελληνική φιλοσοφία. Τις βρίσκει κανείς ακόμα, σαν απόηχο, στον . Αριστοτέλη, στον Πλάτωνα και ύστερα στούς στωικούς. Ό Ξενοφάνης ό Κολοφώνιος (60ς π.χ. αιώνας) καθορίζει τον Θεό σαν την ψυχή τού Κόσμου. Ο Ηράκλειτος γράφει: "'Ο κόσμος αυτός δεν δημιουργήθηκε από κανένα θεό και από κανέναν άνθρωπο. Υπήρξε πάντα, υπάρχει και θα υπάρχει πάντα, φωτιά αιώνια ζωντανή, ανάβοντας και σβήνοντας με μέτρο..." Για τον Παρμενίδη, πού βλέπει τον Κόσμο σαν ένα ον ακίνητο και τέλειο, το σύμπαν είναι ασύλληπτο, άφθαρτο και αδημιούργητο. Την ίδια γνώμη βρίσκουμε και στον 'Εμπεδοκλή, τον Αναξαγόρα, τον . Αναξίμανδρο, τον Μέλισσο Κ.Ο.Κ.

'Απ' όλα αυτά, μπορούμε να συμπεράνουμε, ότι αυτό πού χαρακτηρίζει περισσότερο τον ίoυδαιοχριστιανικό μovoθεισμό δέν είναι μόνον ή πίστης σ' ένα μοναδικό θεό, άλλά επίσης και ιδίως ή προσχώρηση σε μια δυαδική αντίληψη τού κόσμου. Πράγματι, το παράδειγμα της ελληνικής φιλoσοφίας αποδεικνύει ότι μπορεί να ύπάρξη ένας μη δυαδικός "μονοθεϊσμός", πού ταυτίζει το Απόλυτο Ον και το Σύμπαν και ο όποίος, όπως θα δούμε, δεν είναι θεμελιωδώς ανταγωνιστικός του πολυθεϊσμού, γιατί οι διάφοροι θεοί μπορούν ν' αντιστοιχούν με τις διάφορες μορφές με τις όποίες εκδηλώνεται το Θείον. Λέμε ακόμη, κατά συνέπεια, ότι αυτό πού συνδέει αδιαίρετα τον ίoυδαιοχριστιανικό μονοθεϊσμό με την ανεπιείκεια και την μισαλλοδοξία, δεν είναι το ότι ο Γιαχβέ είναι μοναδικός θεός, άλλά ότι ο μοναδικός αυτός θεός θεωρείται διάφορος τού κόσμου, ανώτερος του και εξ αυτού, είτε το θέλουμε είτε όχι, αντίθετος μ' αυτόν.'Αντίθετα, στην περίπτωση ενός μη δυαδικού μονοθεϊσμού, ή διακήρυξη της μοναδικότητας τού Θεού δεν είναι παρά ένας τρόπος διακηρύξεως και ίεροποιήσεως της μοναδικότητας τού Κόσμου. Ένας τέτοιος Θεός, όπως και ή Θεικότητα πού ενσαρκώνουν με διαφόρους τρόπους οι θεοί τού παγανισμού, είναι ανεκτικός, γιατί αποτελείται από όλες τις διαφοροποιήσεις τού Κόσμου. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι αντιπροσωπεύει την μοναδική διαφοροποίηση ενός όντος, πού δεν εξαιρεί καμία «άλλη μoρφή», καμία διαφορά, γιατί τις περιλαμβάνει και τις συνδιαλλάσσει όλες. Βασικό, ό Θεός τού παγανισμού είναι ένας "όχι άλλος", ένας ομοούσιος, ίδιος με τον Κόσμο.

Αντίθετα, ό Θεός τού ίουδαιοχριστιανικού μονοθεϊσμού είναι ή κατ' εξοχήν «Αλλη Μορφή, είναι ο "'Ολότελα Άλλος". Και το επικίνδυνο του βρίσκεται ακριβώς σ' αύτήν τήν ριζική διαφορά την όποία ισχυρίζεται ότι έχει. Εφ' όσον είναι «ένας» όχι με την έννοια τού «μοναχικού», άλλα με την έννοια τού «μοναδικού ατό είδος του», ο Γιαχβέ δεν μπορεί παρά να μειώνει τις διαφορές, να αποκλείει κάθε άλλο θεό που θά μπορούσε να τον επισκιάσει, να διακηρύσσει το κίβδηλο όλων όσων άλλοι λατρεύουν. Στο έργο του «Το στάδιο τής άναπvoης», (έκδ,Μινουί, 1979), ο Ζάν-Λουί Τριστανί απέδειξε, μετά από πολλούς άλλους άλλωστε, τήν έπιρροή τοϋ ίoυδαιοχριστιανικού μονοθεϊσμού στον δεσποτισμό. Αντίθετα, ό παγανισμός είναι ανεκτικός, όχι μόνο γιατί είναι (κατά περίπτωση) πολυθεϊστικός, άλλά και γιατί δεν είναι δυαδικός, γιατί στην «έλλειψη συνεχείας" τού Θεού και τού Κόσμου, αντιπαραθέτει την «συνέχεια..όλων όσων αποτελούν και ενσαρκώνουν το μόνο απόλυτο όν, δηλαδή τον Κόσμο (άνθρώπων-θεών-φύσεως). Τέλος, γιατί. θέτει τό αξίωμα ότι ένας θεός πού δεν θα ήταν αναπόσπαστο μέρος του Κόσμου αυτού, δεν θα μπορούσε νά είναι Θεός. Γιατί ή το ένα ή το άλλο: "Η ο θεόςείναι Μοναδικός, ή ο Κόσμος είναι Μοναδικός. Και στην κατ' έξοχήν μη-θεϊκή διακήρυξη «Τό Βασίλειόν μου ούκ έστιν του κόσμου τούτου.» (Ίωαν. 18, 3), αντιτίθεται ή κατ' εξοχήν θεϊκή διακήρυξη «'Η διαμονή τών ανθρώπων είναι ή διαμονή τών θεών.» (Ηράκλειτος).

Στην προοπτική του δυαδικού μονοθεϊσμού (του Ιουδαιοχριστιανισμού), ή σχέσις μεταξύ του Κόσμου καί του Απολύτου δεν είναι λοιπόν σχέσις «ταυτίσεως», ούτε σχέσις απ’ «ευθείας απόρροιας», αλλά μια σχέσις «ψευδο-ελευθερίας», αναφερόμενης από την θεολογία της Δημιουργίας. Η Δημιουργία αυτή έγινε από τό «Μηδέν». Δηλαδή ό θεός δεν δημιούργησε τον Κόσμο από μία άμορφη μάζα-ύλη, από ένα προϋπάρχον χάος το όποίο κατεργάσθηκε, γιατί στην περίπτωση αύτή θα υπήρχαν δύο «αδημιούργητα απόλυτα»: ο Θεός και ή "Ύλη". Ούτε καί «συνέλαβε». (με την έννοια της γεννήσεως) τον Κόσμο, γιατί τότε θα ήταν ομοούσιος μ' αυτόν και (σύμφωνα με τον Ιουδαιοχριστιανισμό) μόνον ο Λόγος του Θεού, συλληφθείς και όχι δημιουργηθείς, είναι ομοούσιος μ' αυτόν. Απλώς τον «δημιούργησε.. » " Έτσι, ή σχέση πού τον συνδέει με τον άνθρωπο, είναι συνάμα αιτιατή (ό Θεός είναι ή αρχική αιτία όλων των όντων - δημιουργημάτων) καιηθική (ό άνθρωπος πρέπει νά υπακούει στον Θεό).

Αντίθετα, για τόν παγανισμό, ο Θεός δεν μπορεί νά αποσυνδεθεί από τον Κόσμο. Η σχέση του λοιπόν με τον Κόσμο δεν συνδέεται με το ότι "είναι" ή αιτία του Κόσμου και οι άνθρωποι δεν είναι "ενδεχόμενα" όντα. (δηλαδή «τυχαία» δημιουργήματα) τα οποία δημιουργήθηκαν οπό το «μηδέν» 0 παγανισμός αρνείται την ιδέα της «Δημιουργίας», ή οποία είναι κεντρική Ιδέα του ιδουαιοχριστιανικού μονοθεϊσμού. " Άλλωστε, το από τον Μεσαίωνα χρησιμοποιούμενο ημερολόγιο του εβραϊσμού θεωρείται ότι κάνει νά συμπίπτουν ο «πρώτος χρόνος. με την "δημιουργία..." Ο αριθμός στον όποιον έφθασε έτσι σήμερα, είναι 5740 και Ισοδυναμεί με το χριστιανικό 1980 και είναι αποτέλεσμα της μελέτης της βιβλικής χρονολογίας. . Ο αριθμός αυτός όμως, θεωρείται πια σήμερα και κατά γενικό κανόνα σον συμβατικός και εκδηλώνει καθαρά μια προσπάθεια νά μη συμπίπτει με κανένα ανθρώπινο γεγονός.(Σ.Μ.:Οί γεωλογικές όμως μελέτες 1ήςΥής, απόλυτα επιστημονικές και βεβαιωμένες πλέον, ανεβάζουν ήδη την ηλικία της σε 10 δια. χρόνια!)

Επίσης, ό παγανισμός αρνείται κάθε μηχανική επιστημολογία και ιδίως, αρνείται κάθε γενική ροπή της ιστορίας προς μία προκαθορισμέ­νη κατεύθυνση (Σ.Μ:κλασσική ιουδαιοχριστιανική αρχή), πού κατέληξε σε πολιτικοποίησή της από τον Μαρξισμό Ιδίως, άλλά και από την λεγόμενη Δημοκρατοφιλελευθερία). Ο παγανισμός, όπως λέει ό Σπένγκλερ, τείνει προς την αντικατάσταση της αιτιοκρατικής αρχής (της θεϊκής δημιουργίας ως αιτίας των πάντων) με την «Ιδέα του πεπρωμένου». «Ή ιδέα της δημιουργίας είναι το βασικό απόλυτο λάθος κάθε λανθασμένης μεταφυσικής», λέει ο Φίχτε. Από τότε, ο Χάιντεγκερ απέδειξε κι αυτός ότι ή Ιδέα της δημιουργίας δεν ανήκει στην φιλοσοφία. . Η διακήρυξη της ενότητας του "Όντος" και του Κόσμου περιέχει το αξίωμα της αιωνιότητας τους: το «Ον» δέν μπορεί να εμφανίσθηκε από το απόλυτo μηδέν. Συνεπώς ο Κόσμος δεν «άρχισε» και δεν θα «τελειώσει». Το απόλυτο «Ον» πού είναι ο Κόσμος, είναι το «ριζικά αδημιούργητο», είναι ή αιτία τού εαυτού του. Συνεπώς, ο παγανισμός προϋποθέτει την απόρριψη αυτής της «ελλείψεως συνεχείας», αυτής της Βασικής αποκοπής (τομής) πού αποτελούν την δυαδική φαντασιοπληξία» , για την οποίαν ό Νίτσε γράφει ότι αλλοίωσε τον θεό σε εχθρό της ζωής, ενώ είναι έξαρση και επιδοκιμασία της ζωής» («Ο αvτίxριστoς»). Τό να γιατρέψει κανείς τον κόσμο από την μονοθεϊστική τομή, σημαίνει να παλινόρθωση την ενότητα του όντος και να εξαφανίσει την άβυσσο πού διαχωρίζει τον θεό από τα δημιουργήματα» του, να δώσει, τέλος στην ζωή την σημασία των αντιθετικών διαφοροποιήσεών της. Ο θεός δεν δημιούργησε τον Κόσμο, αλλά εξαπλώνεται μέσα του και διό μέσου του. Δεν είναι «πανταχού παρών» στον κόσμο, όπως υποστηρίζεται. Είναι ή ίδια ή διάσταση του Κόσμου, πού, τόσο γενικό όσο και ειδικά, του δίνει την έννοια, ανάλογα με ότι τον κάνουμε εμείς,

Η θέση της ερμηνείας της Καθολικής Εκκλησίας, πού αναπτύχθηκε από τον Τρεμοντόν (βλ. Προβλήματα τού χριστιανισμού» σελ. 47-73), είναι να θεωρεί σαν αποδεδειγμένο το ότι ο κόσμος άρχισε κάποτε και σαν λογικό ότι δημιουργήθηκε. Η πρώτη αρχή, (το ότι άρχισε»), πού ανήκει στην σφαίρα της πειραματικής επιστήμης, τροφοδοτείται από ύπoθεσεις για την μεγάλη έκρηξη» πού υποτίθεται ότι γέννησε το Σύμπαν πριν από 15 δισεκ. χρόνια τουλάχιστον. Η αρχή αύτή είναι πολύ συζητήσιμη, όπως και κάθε θεωρία πού εξαρτά την πίστη» από την λογική» και προσπαθεί να αποδείξει» αιώνιες δοξασίες με επιστημονικό γεγονότα, κατ' αρχήν συμπτωματικό και ύποκειμενα πάντα σε αναθεώρηση. Είναι πιθανό, ότι ή θεωρία της «μεγάλης εκρήξεως» θα ακολουθήσει την τύχη πολλών άλλων και θα αντικατασταθεί από άλλη, πράγμα πού την καθιστά ακριβώς επιστημονική. Αν υποτεθεί ότι μια τέτοια «αρχή του κόσμου» έγινε κάποτε, τίποτα δεν επιτρέπει τον Ισχυρισμό και την βεβαιότητα ότι επρόκειτο για μια αρχή από το μηδέν και όχι για μία αρχή ενός νέου κύκλου». Για μας. Η επιστήμη θα μείνει πάντα βουβή ως προς το μεγάλο θέμα των «απωτάτων αιτιών»).

Η διακήρυξη του παγανισμού ως προς τό «ομοούσιο του θεού με το ανθρώπινο όν» δεν αφήνει χώρο για μια «θεολογία έξoρiας» του ανθρώπου, θεμελιωμένης στην εκρίζωση του. (Σύμφωνα με τήν Ιουδαιο­χριστιανική θεολογία, ο άνθρωπος «εξορίστηκε» από τον παράδεισο μετά το προπατορικό αμάρτημα», δηλαδή την δοκιμή του "δένδρου της γνώσεως"). Ο παγανισμός αντιπαραθέτει την απεραντοσύνη του Κόσμου - θεού», στο «σύνορο» πού αποτελεί ή τομή μεταξύ «αυτού» και του «άλλου» κόσμου (πού είναι «απέραντος»). 'Αντιπαραθέτει στην ψυχή πού «υπερβαίνεται από μια άλλη (θεϊκή) ψυχή» - όπως λέει ό Λεβινός μία ψυχή πού μπορεί να είναι αύτή καθαυτή απέραντη.  Αντιπαραθέτει μία αύτoνoμiα, μια αυτάρκεια, μια «ρίζωση» σ' ένα χώρο, αντί για μια αφηρημένη εξάρτιση (από τον άλλο κόσμο») Kαι μία εκρίζωση (από τον «παράδεισο» στην γη των δακρύων»). Ό παγανιστής νοιώθει τον χώρο όπου γεννήθηκε σαν μια σχέση γιου προς πατέρα. Έχει την «μητέρα-πατρίδα» του, ενώ στον βιβλικό μονοθεϊσμό ή «γη» δεν είναι ο «χώρος καταγωγής», δεν είναι ή «γη της γεννήσεως», άλλα μια «γη προορισμού» πού αποβλέπει σε κάποιο σκοπό. Η γη αυτή είναι αντικείμενο υποσχέσεως ("Γη της 'Επαγγελίας»), με τις δύο έννοιες του όρου: Δηλαδή δεν είναι μια μητέρα, άλλα μια μνηστή η μια σύζυγος (από εκεί πηγάζει ή θεολογία της «εξορίας» και του«γυρισμού»), μια γη πού δεν γίνεται «γη γεννήσεως» παρά με την πραγματοποίηση μιας υποσχέσεως του θεού".

Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2012

ΕΣΕΣΙ - Πού πήγαν εκείνα τα παιδιά

                                          http://www.mediafire.com/?ja3j4io98332ub8

Την παρούσα έρευνα επιμελήθηκε ο συναγωνιστής Αλέξανδρος Κουτούζος ο οποιος διαμένει σήμερα μόνιμα στην FIDENZA της Ιταλίας.
Ο συναγωνιστής Κουτούζος είναι γιατρός αιματολόγος και επιμελητής στο γενικό νοσοκομείο της CREMONA.
Εζησε απο κοντά τον επικό αγώνα του ΕΣΕΣΙ αφού την περίοδο 1968 - 1973 ήταν πρόεδρος του συνδέσμου SALUZZO του νομού PIEMONTE και κατόπιν στην VERONA.
H έρευνα του συναγωνιστή μας αποτελεί ενα συγκλονιστικό ντοκουμέντο, αφου δεν ρίχνει μόνο άπλετο φώς στα εσωτερικά του ΕΣΕΣΙ του οποίου φωτίζει όλες ανεξαίρετα τις διεργασίες που προηγήθηκα και ακολούθησαν ώστε να το καταστήσουν σημείο αναφοράς όλων των μαζικών Ευρωπαικών μέσων ενημέρωσης, αλλά κυρίως πληροφορεί επιτέλους για πρώτη φορά για τις μετέπειτα ιδεολογικές και κατευθύνσεις των προταγωνιστών του.
Δηλαδη αυτών που οδήγησαν δια πυρός και σιδήρου την περίοδο 1968 - 1973 15.000 Έλληνες εθνικιστές φοιτητές στον θρύλο του ΕΣΕΣΙ δημιουργώντας το πρώτο μαζικό εθνικοεπαναστατικό φοιτητικό κίνημα.